Bir sabahın ilk ışığında, henüz dünya uykusundayken duyuldu o ses…
Ne bir çığlık, ne bir dua 
—ikisinin arasında kalan, ruhun içinden yükselen bir yankı.

Vaveyla da işte o yankının içinde doğdu.
Bir isyanın değil, bir kabullenişin sesiydi bu.
Her papatya motifi, bir sessiz direnişin iziydi;
kırılmadan, bağırmadan direnmenin zarif biçimi.
Bir kadının ellerinde yoğruldu; sesi kısılmış bir kalbin, sabrın ve zarafetin fısıltısıydı.
Toprağa her dokunuşunda, acıdan değil, kabullenişten bir melodi şekillendi.
Ve o melodi, sessizliğin kalbinde çiçek açtı.