Zamanın tozlu sayfalarında unutulmuş bir şehir vardı: Palmira. Çölün ortasında yükselen bu şehir, kadim tılsımların ve sırların korunduğu bir mabet gibiydi. Söylenirdi ki, Palmira’nın halkı gökyüzünün desenlerini toprağa işler, her çizgiye bir dua, her şekle bir sır gizlerdi.   
Bu eser, işte o şehrin yankısıdır. Avuç içi formu, geçmişten bugüne aktarılan koruyuculuğu temsil eder; insanın ellerinde tuttuğu yalnızca bir kase değil, aynı zamanda evrenin küçük bir parçasıdır. Zebra desenleri ise Palmira’nın kadim yazıtlarını andırır: ışıkla gölgenin, geceyle gündüzün, iyilikle kötülüğün iç içe dansını.   
Palmira’yı eline aldığında, yalnızca bir obje değil; zıtlıkların tılsımını taşırsın. Her bakışında sana hatırlatır: “Hayat, siyah ile beyazın birlikte var olmasıyla anlam bulur.”