Zamanın sessiz perdesi henüz yırtılmamışken, ay ışığı toprağa ilk defa dokunurken, bir varlık doğdu; ne tanrılara ait, ne de ölümlülere.
Adı Kyrenitis idi.
Altından boynuzlarıyla geceyi taşır, bronz toynaklarıyla toprağı mühürlerdi. Onun koşusu bir dua gibiydi; her adımında orman nefes alır, rüzgâr sessizleşirdi. Ne bir avcı onu yakalayabildi, ne de bir tanrı gözlerini tam görebildi. Çünkü Kyrenitis bir bedenden ibaret değildi, ışığın özgürlüğe kaçan hâliydi.
Artemis bile onu sahiplenmedi; sadece korudu, izledi, saygı duydu.Kyrenitis hiçbir güce boyun eğmeden, dünyanın dört bir yanına zarafetin yankısını taşıdı. Ve o günden sonra, her altın parıltıya onun izinden bir zerre düştü.Miras Lunaria’nın Kyrenitis’i işte bu efsanenin sessiz yankısından doğdu. Altın boynuzlar, ilahi ışığın hatırasıdır;
her fincan, o kaçışın bir anını içinde saklar.
Bu koleksiyon, sükunetle direnmenin zarafetine adanmıştır. 
Dokunduğun her parça, sessiz bir dua gibi parlar.